نگاهی به وضعیت بازی سازی در ایران

در این دنیای کامپیوتر و ارتباطات دیگر کمتر کسی پیدا می شود (حداقل در میان اهالی فن) که با شنیدن نام بازی یا game بگوید: ای بابا بازی که مال بچه هاست، دست کم ده ها میلیارد دلاری که سالانه این صنعت سرگرمی ساز موجب جابه جایی اش می شود، دیگر به ما اجازه نمی دهد این مقوله را دست کم بگیریم.

 با پیشرفت فناوری و متمدن تر شدن جوامع و به تبع آن بالا رفتن سطح رفاه، مردم در بحبوحه این زندگی ماشینی خود را نیازمند سرگرمی های بیشتری برای کاهش فشارهای زندگی سریع روزمره می بینند.

در این میان، صنعت سرگرمی و به طور خاص بازی، از حدود 50 سال پیش گام به میدان نهاد و با هدف قرار دادن همه اقشار جامعه، از همه گروه های سنی، جنسیتی و جمعیتی، سعی کرد از این فرصت بالقوه اقتصادی سهم خود را برگیرد. در حال حاضر، شرکت های بازی سازی بزرگی چون  easports، infograms،  ubisoftو take2 با ایجاد شغل برای صدها هزار نفر و توسعه کار خود و ایجاد شعباتی در کشورهای دیگر، نقش عمده ای در اقتصاد کشورها بازی می کنند و باعث شده اند دیگر کسی بازی را یک بازیچه  نداند.

عمر بازی سازی در کشور ما به پنج سال هم نمی رسد. شاید بتوان اولین بازی جدی و کامل ساخته شده را همان بازی رانندگی در شهر تهران دانست که به رغم سرمایه گذاری هنگفتی که از سوی یک ارگان رسمی (نیروی انتظامی) بر روی آن انجام شد، به موفقیت مورد انتظار دست یافت.

از آن هنگام موسسات و ارگان های دیگری همچون تبیان، کانون پرورش فکری، سازمان انجمن دانش آموزی و … به این جرگه پیوستند و بازی های ریز و درشتی به صورت انفرادی یا گروهی ساخته و عرضه کردند؛ بازی هایی چون پایان معصومیت، نجات بندر و لطفعلی خان زند که یکی از آخرین و احتمالا بهترین نمونه ها محسوب می شود.

 

نویسنده: مدیر سایت

امیدوارم مطالب سایت برایتان مفید واقع شود.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *